Archive for Δεκεμβρίου 2011

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

22 Δεκεμβρίου 2011

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Χριστὸς καὶ πάλιν γεννᾶται καὶ οἱ Ἄγγελοι καὶ πάλιν ψάλλουν: “Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.”

(Λουκ. β΄, 14-15).

 

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 Ἄγγελοι ψάλλουν τὰς τρεῖς μεγαλειώδεις ταύτας διακηρύξεις καὶ ἡ μεγίστη πλειονότης τῶν ἀνθρώπων, ἂν καὶ ἑορτάζει Χριστούγεννα, δὲν δύναται νὰ ἀντιληφθῇ τὸ νόημα τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὕμνου καὶ διερωτᾶται ἐὰν ὄντως σήμερον δοξάζεται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ὁ Θεὸς καὶ διατὶ πρέπει νὰ δοξάζεται, ποῦ δύναταί τις νὰ εὕρῃ ἐπὶ γῆς τὴν ἐξαγγελθεῖσαν εἰρήνην καὶ διὰ ποῖον λόγον ἡ σημερινὴ ἀνθρωπότης πρέπει νὰ ζῇ ἐν εὐδοκίᾳ.

Διότι, ὄντως, ἡ πλειονότης τῶν ἀνθρώπων δὲν δοξάζει τὸν Θεόν, οὔτε διὰ τῶν ἔργων της, οὔτε διὰ τῶν χειλέων της, ἀρκετοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀμφισβητοῦν καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν παρουσίαν Του εἰς τὴν ζωήν των. Εἶναι μάλιστα πολλοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν εἰς τὸν Θεὸν εὐθύνας, δι’ ὅσα δυσάρεστα συμβαίνουν εἰς τὴν ζωήν των. Ἀλλ’ ὅμως οἱ τοιουτοτρόπως ἀγανακτοῦντες ἐναντίον τοῦ Θεοῦ σφάλλουν βαρέως, καθ’ ὅσον τὸ κακὸν δὲν προέρχεται ἀπὸ Αὐτόν. Ἀντιθέτως, ἡ ἐξ ἀγάπης πρὸς τὸν ἄνθρωπον σάρκωσις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἐπακολουθήσαντα αὐτὴν γεγονότα τῆς Σταυρώσεως καὶ Ἀναστάσεώς Του, ἀναμορφώνουν τὸν πιστὸν εἰς τὸ ἀρχαῖον κάλλος καὶ χαρίζουν εἰς αὐτὸν τὴν αἰώνιον ζωήν καὶ τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην καὶ καθιστοῦν αὐτὸν συγκληρονόμον τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρᾶξις αὕτη τῆς τοῦ Θεοῦ Συγκαταβάσεως, ἂν καὶ περικλείει τὴν ἐσχάτην ταπείνωσιν, εἶναι ἀφ’ ἑαυτῆς ἱκανὴ νὰ ὑπερδοξάσῃ Αὐτόν. Οὕτως, ἄν καὶ πολλῶν ἀνθρώπων αἱ καρδίαι δὲν δοξάζουν τὸν Θεόν, ἀποδίδοται δόξα εἰς Αὐτόν, τὸν ἐν ὑψίστοις οἰκοῦντα, ὑπὸ πάσης τε τῆς κτίσεως καὶ ὑπὸ τῶν ἀντιλαμβανομένων τὰ γενόμενα ἀνθρώπων. Διὸ καὶ ἡμεῖς εὐγνωμόνως ἀναφωνοῦμεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων τό “Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ” διὰ τὴν μεγαλωσύνην τῶν ἔργων Του καὶ τὸ ἀσύλληπτον τῆς ἀγάπης Του πρὸς ἡμᾶς.

Ἡ ἀπορία ὅμως ἀφορᾷ καὶ εἰς τὴν δευτέραν ἐξαγγελίαν τῶν ἀγγέλων “καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη”. Κατὰ ποῖον τρόπον εὑρίσκεται ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ὅταν τὸ ἥμισυ σχεδὸν τοῦ πλανήτου εἶναι εἴτε ἐν δράσει εἴτε ἐν προετοιμασίᾳ πολεμικῇ; Ἡ γλυκύφθογγος ἐξαγγελία τῶν Ἀγγέλων “ἐπὶ γῆς εἰρήνη” εἶναι βεβαίως πρωτίστως μία ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθήσουν τὸν δρόμον τὸν ὁποῖον τὸ τεχθὲν Παιδίον ὑποδεικνύει εἰς αὐτούς, θὰ φθάσουν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην καὶ τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν. Ἀλλά, φεῦ, μέγα μέρος τῶν ἀνθρώπων συγκινεῖται καὶ ἕλκεται ἀπὸ τὰ τύμπανα τοῦ πολέμου καὶ βαρυθυμεῖ εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς ὑποσχέσεως τῆς εἰρηνικῆς ζωῆς. Δὲν ὁμιλοῦμεν βεβαίως μόνον περὶ τῶν ζηλωτῶν τῶν δι’ ὅπλων πολεμικῶν συρράξεων, ἀλλὰ κυρίως περὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μετατρέπουν τὴν εὐγενῆ ἅμιλλαν εἰς σύγκρουσιν καὶ ἔφοδον κατὰ τῶν συνανθρώπων καὶ ἐπιδιώκουν τὴν ἐξόντωσιν τοῦ ἀντιπάλου. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ὁ πόλεμος βιώνεται ὡς πραγματικότης μεταξὺ τῶν μελῶν ἀντιτιθεμένων κοινωνικῶν ὁμάδων καὶ παρατάξεων, παντὸς εἴδους, ἐθνικῶν, κομματικῶν, συνδικαλιστικῶν, οἰκονομικῶν, ἰδεολογικῶν, θρησκευτικῶν, ἀθλητικῶν καὶ εἴ τινος ἄλλης, καὶ ὁ ψυχισμὸς τῶν μελῶν των διαμορφώνεται εἰς φιλοπόλεμον, ἀντὶ τοῦ, ὡς θὰ ἔπρεπε, φιλειρηνικοῦ. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀναιρεῖ τὴν ἀλήθειαν τῆς ἐξαγγελίας τῶν Ἀγγέλων, ὅτι διὰ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἀποδοχῆς τῶν διδαγμάτων Αὐτοῦ, θὰ ἐπικρατήσῃ ὄντως ἐπὶ γῆς ἡ εἰρήνη. Ὁ Χριστὸς ἦλθε κομίζων τὴν εἰρήνην καὶ ἐὰν αὐτὴ δὲν κυριαρχῇ εἰς τὸν κόσμον, εὐθύνονται οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι καὶ μὴ βιοῦντες αὐτὴν ἄνθρωποι, καὶ ὄχι ὁ προσφέρων αὐτὴν Θεός.

Δεδομένης τῆς τοιαύτης στάσεως τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς προσφερομένης ὑπ’ Αὐτοῦ εἰρήνης, δὲν εἶναι παράδοξον τὸ γεγονὸς ὅτι σπανίζει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἡ εὐδοκία. Ἡ καλὴ διάθεσις τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δεδομένη, καὶ τὰ εὐμενῆ ἐπακόλουθα αὐτῆς ἐνεργὰ μὲν δι’ ὅλους κατ’ ἀρχὴν τοὺς ἀνθρώπους, ἰδιαιτέρως δὲ αἰσθητὰ διὰ τοὺς ἐμπράκτως ἀποδεχομένους τὰς ἀνωτέρω ἀγγελικὰς ἐξαγγελίας. Ἀντιθέτως, διὰ τοὺς ἀρνουμένους αὐτὰς καὶ ἐπιδιδομένους εἰς τὴν ἀλληλοεκμετάλλευσιν καὶ τὸν ἀλληλοσπαραγμόν, αἱ συνέπειαι βιοῦνται ὡς κρίσις ἀγωνίας καὶ ἄγχους, ὡς κρίσις οἰκονομικὴ καὶ ὡς κρίσις σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ἀβεβαιότης ὑπαρξιακή.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίων ἀγαπητά,

Πάντα λοιπὸν τὰ ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων ἐξαγγελθέντα κατὰ τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου ἀγαθὰ ὑπάρχουν καὶ σήμερον καὶ βιοῦνται ἐν πληρότητι ὑπὸ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς Θεάνθρωπον καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἄς ἀρχίσωμεν ἀπὸ ἐφέτος νὰ βιώνωμεν τὰ Χριστούγεννα ὡς ἀρέσει εἰς τὸν ἀγαθοδότην Θεόν, διὰ νὰ βιώσωμεν τὴν ἐπὶ γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἀνυπέρβλητον Εἰρήνην καὶ τὴν πλήρη ἀγάπης εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς. Ἄς καταστήσωμεν ἑαυτοὺς πρόσωπα κοινωνοῦντα ἀγαπητικῶς μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ συνανθρώπου, μετατρεπόμενοι ἀπὸ ἄτομα εἰς πρόσωπα. Ἄς ἀποβάλωμεν τὰ προσωπεῖα τοῦ διεσπασμένου καὶ ἀποκεκομμένου ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὴν εἰκόνα Αὐτοῦ, τὸν συνάνθρωπον, τὸν πλησίον, ἐγωϊστικοῦ ἀτόμου, καὶ ἂς ἐκπληρώσωμεν τὸν προορισμόν μας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ὁμοίωσις πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τῆς ἐμπράκτου πρὸς Αὐτὸν πίστεώς μας. Ἄς γίνωμεν καὶ ἡμεῖς ἀναμεταδόται τῶν ἀγγελικῶν ἐξαγγελιῶν πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία δεινῶς πάσχει καὶ δὲν δύναται νὰ εὕρῃ, διὰ τῶν μέσων τὰ ὁποῖα συνήθως χρησιμοποιεῖ, τὴν Εἰρήνην καὶ τὴν Εὐδοκίαν. Ἡ μόνη ὁδὸς ἀπαλλαγῆς ἐκ τῶν πολεμικῶν καὶ τῶν οἰκονομικῶν καὶ τῶν πάσης φύσεως κρίσεων εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος μᾶς διεβεβαίωσεν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Δοξάζομεν, λοιπὸν, ὁλοκαρδίως τὸν ἐν Ὑψίστοις καὶ μεταξὺ ἡμῶν ἀναστρεφόμενον Συγκαταβάντα Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ συνδιακηρύσσομεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων ὅτι εἶναι ἐφικτὴ καὶ ὑπάρχει ὄντως ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἡ Εἰρήνη, διότι κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ, ὡς Αὐτὸς ηὐδόκησε σαρκωθεὶς διὰ τῆς Γεννήσεως Αὐτοῦ ἐν Φάτνῃ.

Ἂς ζήσωμεν, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τὴν χαρὰν τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν πρόγευσιν τῶν ὅσων ἀγαθῶν διὰ τὸν ἄνθρωπον διακηρύσσει ἡ τριπλῆ ἀγγελικὴ ἐξαγγελία.

Γένοιτο.

Φανάριον, Χριστούγεννα ,βια’

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝΟΣ

22 Δεκεμβρίου 2011

Πρὸς τοὺς Ἀρχιερατικς καὶ Ἱερατικῶς Προϊσταμένους τῶν Ἱερῶν Ναῶν, τὰ ἔντιμα Διοικητικὰ Συμβούλια τῶν Ἐνοριῶν, καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς καθ’ἡμᾶς Ἐπαρχίας

Μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐφθάσαμε εἰς τὶς Ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες κατὰ τὶς ὁποίες θὰ ἑορτάσουμε τὴ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ ἄστρο τῆς Βηθλεὲμ θὰ ἔλθη νὰ ζεστάνη τὶς καρδιές μας καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήση πρὸς τὸ ἀληθινὸ καὶ ἀνέσπερο Φῶς ποὺ εἶναι ὁ Χριστός μας.

Τὸ μήνυμα τῆς Βηθλεέμ, τὸ ὁποῖο διαλαλήθηκε ἀπό τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους τῆς Γεννήσεως, εἶναι τὸ πιὸ χαρμόσυνο καὶ ἐλπιδοφόρο ἄγγελμα τῆς ἱστορίας. Ἦρθε Ἐκεῖνος, τὸν Ὁποῖον ἐναγωνίως ἀνέμενε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα διὰ νὰ «σώσῃ τὸν λαόν Αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». Ὅπως ψάλλομε εἰς τὸ δεύτερο τροπάριο τῶν Αἴνων τῶν Χριστουγέννων «Ὁ Πατὴρ ηὐδόκησεν, ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἡ Παρθένος ἔτεκεν Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα». Τὰ ἀποτελέσματα τοῦ σωτήριου αὐτοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ εἶναι φανερά. Ὁ μονόδρομος, ὁ ὁποῖος ὁδηγοῦσε τὸν ἄνθρωπο καὶ ὁλόκληρη τὴν πλάση στὴν ἀπώλεια ἔπαψε νὰ ὑπάρχη γιὰ τοὺς πιστούς, διότι ἐγκαινίασε ὁ Χριστὸς νέαν ὁδόν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία, στὸν Θεό, στὴν αἰώνια ζωὴ καὶ βασιλεία.

Διότι Αὐτὸς ποὺ γεννᾶται ἐκ τῆς Παρθένου μέσα στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ καὶ ἀνακλίνεται στὴ φάτνη τῶν ἀλόγων ὡς βρέφος ἀδύναμο, εἶναι ὁ παντοδύναμος Θεός, ὁ ὁποῖος στὰ χέρια Του κρατᾶ ὅλη τὴν κτίση.

Αὐτός, ποὺ τὴ Γέννησή Του ἑορτάζουμε πανηγυρικά, εἶναι ὁ ἄπειρος Θεός, ποὺ γίνεται τώρα καὶ ἄνθρωπος. Τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, κατὰ τὴν ἀλάνθαστη πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο θαῦμα στὴν Ἱστορία, δὲν ὑπάρχει συγκλονιστικότερο γεγονός. Αὐτό εἶναι τὸ παραδοξότερο μυστήριο. Ὁ Θεὸς ἦλθε στὴ γῆ καὶ ἔγινε ἄνθρωπος! Τὸ σπήλαιο ἀνεδείχθη οὐρανὸς καὶ ἡ φάτνη «χωρίον ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος». Μέγα πραγματικὰ καὶ παράδοξο μυστήριο, ἀσύλληπτο γιὰ κάθε νοῦ ἀγγελικὸ καὶ ἀνθρώπινο. Αὐτὸ τὸ μυστήριο καλούμαστε καὶ ἐμεῖς νὰ ζήσουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία μας.

Κατὰ τὴν ἑορταστικὴ αὐτὴ περίοδο, ἀγαπητοί μου, ἂς μὴν ξεχνοῦμε καὶ τὴ Μητέρα μας Ἐκκλησία, τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴν στήριξίν μας διὰ νὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργον τῆς διαφυλάξεως τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας. Καὶ ἂς ἐνισχύσουμε μὲ τὴν προσφοράν μας τὸν δίσκον ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου ποὺ περιάγεται κατ’ αὐτὰς τὰς ἡμέρας εἰς τοὺς Ἱεροὺς Ναούς μας.

Εὔχομαι ὁ δι’ ἡμᾶς Ἐνανθρωπήσας Κύριος νὰ δίδη ὑγεία, προκοπὴ καὶ σωτηρία σὲ ὅλους, στὸν καθένα προσωπικὰ καὶ στὶς οἰκογένειές σας.

ὁ Μητροπολίτης

+ ὁ Βελγίου Παντελεήμων

Η ΠΗΓΗ ΛΥΚΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ

1 Δεκεμβρίου 2011

Στίχοι των Ελλήνων ποιητών ζωντάνεψαν με τη μουσική της Πηγής Λυκούδη στο Σισμανόγλειο μέγαρο Κωνσταντινούπολης. Τούτο το μέγαρο, το μοναδικό που ανήκει στο ελληνικό Δημόσιο, είναι που στέκει στην καρδιά της Πόλης, σαν καθρέφτης της αρχοντιάς της Ρωμιοσύνης και σαν χώρος τόνωσης της συρρικνωμένης ομογένειας και αποτελεί το σημαντικότερο πολιτιστικό κέντρο των Ρωμιών της και όχι μόνο.

Η κα Λυκούδη, η Α.Θ.Π. Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Ἀρχων κ. Ναλμπάντογλου

Με την παρουσία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου πραγματοποιήθηκε στη κατάμεστη αυτή αίθουσα, στις 29 Νοεμβρίου 2012, η συναυλία της Πηγής Λυκούδη για να τιμηθούν οι επέτειοι των είκοσι χρόνων Πατριαρχικής Ποιμαντορίας και των πενήντα χρόνων Εκκλησιαστικής Διακονίας του, που συμπληρώθηκαν τον Οκτώβριο του 2011.

Η συναυλία που δόθηκε υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου, γέμισε τους παρευρισκόμενους με συγκίνηση και ικανοποίηση για τους στίχους των τραγουδιών το ύφος και το ήθος της μουσικής της συνθέτριας.

Παρέστησαν ιεράρχες του Θρόνου, ο Υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Γιώργος Πεταλωτής, ο οποίος εκπροσώπησε την ελληνική κυβέρνηση στη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Μανώλης Όθωνας, ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Άγκυρα κ. Ξύδας, ο Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη κ. Νικόλαος Ματθιουδάκης, Άρχοντες της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. και πλήθος ομογενών. Τις συνθέσεις της Πηγής Λυκούδη ερμήνευσαν οι τραγουδιστές Ρίτα Αντωνοπούλου, Δημήτρης Κάσσαρης και Νίκος Καρακαλπάκης. Με την συνθέτρια στο πιάνο συνέπραξαν οι μουσικοί της «ορχήστρας των στιγμών» Χρήστος Χουβαρδάς στα έγχορδα, και Δημήτρης Κουζής στο βιολί.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο τέλος ευχαρίστησε την Πηγή Λυκούδη και τους συντελεστές της συναυλίας αναφέροντας ότι «…η συναυλία πραγματοποιήθηκε την παραμονή  της θρονικής εορτής της Μητέρας Εκκλησίας» και με την ευκαιρία ευχήθηκε σε όλους τους παρισταμένους.