ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΜΠΕΝΕΛΟΥΞ

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐπισκοπικὴ Συνέλευσις τῆς Μπενελούξ (CEOB) συνῆλθεν εἰς Βρυξέλλας, εἰς τὴν ἔδραν τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως (Avenue Charbo 71), τὴν Πέμπτην 26 Ἰανουαρίου 2012 ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βελγίου κ. Παντελεήμονος (Οικουμενικὸν Πατριαρχεῖον). Ἐκτός τοῦ Προέδρου, παρόντες ἦσαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Σίμων, Ἀντιπρόεδρος (Πατριαρχεῖον Μόσχας), ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κομάνων κ. Γαβριήλ (Ἔξαρχος τῶν ἐνοριῶν ρωσσικῆς παραδόσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου), ὁ Ἐπίσκοπος Λουκᾶς (Πατριαρχεῖον Σερβίας), ὁ Μητροπολίτης κ. Ἰωσήφ, Ταμίας (Πατριαρχεῖον Ρουμανίας), ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Μιχαήλ (Ὑπερόριος Ρωσσικὴ Ἐκκλησία-Πατριαρχεῖον Μόσχας), ὁ Ἐπίσκοπος Εὐμενείας κ. Μάξιμος (Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον) καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Σινώπης κ. Ἀθηναγόρας, Γραμματεύς (Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον).

Πρόκειται διὰ τὴν τρίτην συνάντησιν τῆς Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως μετὰ τὴν ἵδρυσίν της, τὸν Ἰούνιον τοῦ 2010. Ἡ Συνέλευσις ἠσχολήθη μεταξὺ ἄλλων μὲ τὰς διαφόρους ἐκκλησιαστικάς ἐπιτροπάς, τοὺς στόχους των, τὴν σύνθεσίν των καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητά των. Ἀπεφάσισεν ἐπίσης τὴν δημιουργίαν νέων ἐπιτροπῶν, ὅπως μεταξὺ ἄλλων τὴν γενικὴν ἐπιτροπὴν διὰ τους διαχριστιανικοὺς καὶ διαθρησκειακοὺς διαλόγους, τὴν ποιμαντικὴν ἐπιτροπὴν,  τὴν ἐπιτροπὴν νεότητος καὶ φοιτητῶν, τὴν ἐπιτροπὴν ἐκδόσεων, τὴν ἐπιτροπὴν διὰ τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ τὰ Μ.Μ.Ε., μὲ στόχον τὴν ἀρτιοτέραν ἀνταπόκρισιν εἰς τὴν ἀνάγκην ἑνὸς καλυτέρου συντονισμοῦ τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου καθὼς καὶ εἰς τὰς προκλήσεις τῆς συγχρόνου κοινωνίας. Ἡ Συνέλευσις ένέσκυψεν ἐπίσης μετὰ πολλῆς προσοχῆς εἰς τὴν ὀργάνωσιν καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν ζωὴν τῆς ἐν Ὀλλανδίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ καλυτέρα ὀργάνωσις τῆς ἰδίας τῆς Συνελεύσεως ὑπῆρξεν ἕνα ἄλλο θέμα ποὺ ἀπησχόλησε αὐτὴν τὴν συνάντησιν. Μὲ τὴν ἐποικοδομητικὴν ἀνταλλαγὴν πληροφοριῶν, ἀπόψεων καὶ προβληματισμῶν ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ὀρθοδοξίαν εἰς τὰς τρεῖς Χώρας τῆς Μπενελοὺξ ἔληξε ἡ τρίτη αὕτη συνεδρίασις τῆς Όρθοδόξου Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως τῆς Μπενελοὺξ.

Ἡ Συνέλευσις αὕτη ἐδημιουργήθη βάσει ἀποφάσεως τῆς 4^ης Πανορθοδόξου Προσυνοδικῆς Διασκέψεως, συγκληθείσης εἰς Chambésy (Γενεύη) τὸν Ἰούνιον τοῦ 2009.

Εἰς τὰς τρεῖς Χώρας τῆς Μπενελούξ ὑπάρχουν δώδεκα Ἐπίσκοποι ὑπεύθυνοι ποιμαντικῆς δραστηριότητος. Αὐτή ἡ τρίτη συνάντησις τῆς Επισκοπικής Συνελεύσεως (CEOB) ἐπραγματοποιήθη εἰς ἕνα ἀδελφικὸν κλῖμα ἑνότητος καὶ ἀρίστης συνεννοήσεως.

Βλ. φωτογραφίες.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΕΝ ΤΩ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΩ ΝΑΩ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ

Δεῖτε τὸ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ 2012 τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Βρυξελλῶν.

 

 

 

 

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Με τη συμμετοχή πλήθους πιστών από την Πόλη και το εξωτερικό γιορτάστηκαν τα Θεοφάνεια στο Φανάρι, στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Της πανηγυρικής Θ. Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών: Γέροντος Νικαίας Κωνσταντίνου, Φιλαδελφείας Μελίτωνος, Σεβαστείας Δημητρίου και Προύσης Ελπιδοφόρου. Η Ακολουθία του Μ. Αγιασμού έγινε κατά την Πατριαρχική Τάξη μετά το τέλος της Μ. Δοξολογίας του Όρθρου. Την ελληνική κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Αναπλ. Υπουργός Εθνικής Άμυνας Γιάννης Ραγκούσης. Παρέστη και ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Νικόλαος Ματθιουδάκης.

Μετά την Πατριαρχική Θ. Λειτουργία στο Φανάρι, σήμερα το πρωί επί τη εορτή των Φώτων, σχηματίστηκε ιερή πομπή από τους ιερόπαιδες που κρατούσαν τα εξαπτέρυγα και τον σταυρό, τους ιεροψάλτες, τους Ιεράρχες του Θρόνου και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο καθώς και από τους εκατοντάδες πιστούς, οι οποίοι ξεκίνησαν από τον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό και πεζή κατευθύνθηκαν στις όχθες του Κερατίου Κόλπου όπου είχε τοποθετηθεί ειδική εξέδρα. Η αστυνομία διέκοψε την κυκλοφορία στην παραλιακή οδό για να διευκολύνει τους προσκυνητές από την Πόλη, την Ελλάδα και άλλες χώρες που παρακολούθησαν τη σημερινή εορταστική τελετή του Καθαγιασμού των Υδάτων στον Κεράτιο κόλπο. Ανάμεσα στο πλήθος και πολλοί τούρκοι οι οποίοι θέλησαν να παρακολουθήσουν το αρχαίο έθιμο των Χριστιανών Ορθοδόξων. Περίπου είκοσι νέοι, από την Πόλη και την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και μια κοπέλα, ανέμεναν υπομονετικά μέσα στο κρύο για να βουτήξουν στα παγωμένα νερά και να πιάσουν τον σταυρό. Την ίδια ώρα οι γλάροι έκαναν τις δικές τους βουτιές ταράζοντας την ηρεμία του Κερατίου. Δεσπόζουσα θέση στην εικόνα της τελετής της ρίψης του Σταυρού είχε η Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή, η οποία εδώ και αιώνες συνεχίζει αδιάκοπα την προσφορά και το έργο της στην εκπαίδευση και την καλλιέργεια των παιδιών της Ρωμιοσύνης, αποτελώντας αντικείμενο θαυμασμού των επισκεπτών της. Τον Σταυρό έβγαλε από τα κρύα νερά του κερατίου ο Απόστολος Οικονόμου από τη Δράμα, στον οποίο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος προσέφερε χρυσό Σταυρό, ενώ στους υπόλοιπους που βούτηξαν προσέφερε αναμνηστικά δώρα.

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας.

Δείτε εδώ περισσώτερες φωτογραφίες,

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Χριστὸς καὶ πάλιν γεννᾶται καὶ οἱ Ἄγγελοι καὶ πάλιν ψάλλουν: “Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.”

(Λουκ. β΄, 14-15).

 

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 Ἄγγελοι ψάλλουν τὰς τρεῖς μεγαλειώδεις ταύτας διακηρύξεις καὶ ἡ μεγίστη πλειονότης τῶν ἀνθρώπων, ἂν καὶ ἑορτάζει Χριστούγεννα, δὲν δύναται νὰ ἀντιληφθῇ τὸ νόημα τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὕμνου καὶ διερωτᾶται ἐὰν ὄντως σήμερον δοξάζεται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ὁ Θεὸς καὶ διατὶ πρέπει νὰ δοξάζεται, ποῦ δύναταί τις νὰ εὕρῃ ἐπὶ γῆς τὴν ἐξαγγελθεῖσαν εἰρήνην καὶ διὰ ποῖον λόγον ἡ σημερινὴ ἀνθρωπότης πρέπει νὰ ζῇ ἐν εὐδοκίᾳ.

Διότι, ὄντως, ἡ πλειονότης τῶν ἀνθρώπων δὲν δοξάζει τὸν Θεόν, οὔτε διὰ τῶν ἔργων της, οὔτε διὰ τῶν χειλέων της, ἀρκετοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀμφισβητοῦν καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν παρουσίαν Του εἰς τὴν ζωήν των. Εἶναι μάλιστα πολλοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν εἰς τὸν Θεὸν εὐθύνας, δι’ ὅσα δυσάρεστα συμβαίνουν εἰς τὴν ζωήν των. Ἀλλ’ ὅμως οἱ τοιουτοτρόπως ἀγανακτοῦντες ἐναντίον τοῦ Θεοῦ σφάλλουν βαρέως, καθ’ ὅσον τὸ κακὸν δὲν προέρχεται ἀπὸ Αὐτόν. Ἀντιθέτως, ἡ ἐξ ἀγάπης πρὸς τὸν ἄνθρωπον σάρκωσις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἐπακολουθήσαντα αὐτὴν γεγονότα τῆς Σταυρώσεως καὶ Ἀναστάσεώς Του, ἀναμορφώνουν τὸν πιστὸν εἰς τὸ ἀρχαῖον κάλλος καὶ χαρίζουν εἰς αὐτὸν τὴν αἰώνιον ζωήν καὶ τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην καὶ καθιστοῦν αὐτὸν συγκληρονόμον τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρᾶξις αὕτη τῆς τοῦ Θεοῦ Συγκαταβάσεως, ἂν καὶ περικλείει τὴν ἐσχάτην ταπείνωσιν, εἶναι ἀφ’ ἑαυτῆς ἱκανὴ νὰ ὑπερδοξάσῃ Αὐτόν. Οὕτως, ἄν καὶ πολλῶν ἀνθρώπων αἱ καρδίαι δὲν δοξάζουν τὸν Θεόν, ἀποδίδοται δόξα εἰς Αὐτόν, τὸν ἐν ὑψίστοις οἰκοῦντα, ὑπὸ πάσης τε τῆς κτίσεως καὶ ὑπὸ τῶν ἀντιλαμβανομένων τὰ γενόμενα ἀνθρώπων. Διὸ καὶ ἡμεῖς εὐγνωμόνως ἀναφωνοῦμεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων τό “Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ” διὰ τὴν μεγαλωσύνην τῶν ἔργων Του καὶ τὸ ἀσύλληπτον τῆς ἀγάπης Του πρὸς ἡμᾶς.

Ἡ ἀπορία ὅμως ἀφορᾷ καὶ εἰς τὴν δευτέραν ἐξαγγελίαν τῶν ἀγγέλων “ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη”. Κατὰ ποῖον τρόπον εὑρίσκεται ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ὅταν τὸ ἥμισυ σχεδὸν τοῦ πλανήτου εἶναι εἴτε ἐν δράσει εἴτε ἐν προετοιμασίᾳ πολεμικῇ; Ἡ γλυκύφθογγος ἐξαγγελία τῶν Ἀγγέλων “ἐπὶ γῆς εἰρήνη” εἶναι βεβαίως πρωτίστως μία ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθήσουν τὸν δρόμον τὸν ὁποῖον τὸ τεχθὲν Παιδίον ὑποδεικνύει εἰς αὐτούς, θὰ φθάσουν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην καὶ τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν. Ἀλλά, φεῦ, μέγα μέρος τῶν ἀνθρώπων συγκινεῖται καὶ ἕλκεται ἀπὸ τὰ τύμπανα τοῦ πολέμου καὶ βαρυθυμεῖ εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς ὑποσχέσεως τῆς εἰρηνικῆς ζωῆς. Δὲν ὁμιλοῦμεν βεβαίως μόνον περὶ τῶν ζηλωτῶν τῶν δι’ ὅπλων πολεμικῶν συρράξεων, ἀλλὰ κυρίως περὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μετατρέπουν τὴν εὐγενῆ ἅμιλλαν εἰς σύγκρουσιν καὶ ἔφοδον κατὰ τῶν συνανθρώπων καὶ ἐπιδιώκουν τὴν ἐξόντωσιν τοῦ ἀντιπάλου. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ὁ πόλεμος βιώνεται ὡς πραγματικότης μεταξὺ τῶν μελῶν ἀντιτιθεμένων κοινωνικῶν ὁμάδων καὶ παρατάξεων, παντὸς εἴδους, ἐθνικῶν, κομματικῶν, συνδικαλιστικῶν, οἰκονομικῶν, ἰδεολογικῶν, θρησκευτικῶν, ἀθλητικῶν καὶ εἴ τινος ἄλλης, καὶ ὁ ψυχισμὸς τῶν μελῶν των διαμορφώνεται εἰς φιλοπόλεμον, ἀντὶ τοῦ, ὡς θὰ ἔπρεπε, φιλειρηνικοῦ. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀναιρεῖ τὴν ἀλήθειαν τῆς ἐξαγγελίας τῶν Ἀγγέλων, ὅτι διὰ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἀποδοχῆς τῶν διδαγμάτων Αὐτοῦ, θὰ ἐπικρατήσῃ ὄντως ἐπὶ γῆς ἡ εἰρήνη. Ὁ Χριστὸς ἦλθε κομίζων τὴν εἰρήνην καὶ ἐὰν αὐτὴ δὲν κυριαρχῇ εἰς τὸν κόσμον, εὐθύνονται οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι καὶ μὴ βιοῦντες αὐτὴν ἄνθρωποι, καὶ ὄχι ὁ προσφέρων αὐτὴν Θεός.

Δεδομένης τῆς τοιαύτης στάσεως τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς προσφερομένης ὑπ’ Αὐτοῦ εἰρήνης, δὲν εἶναι παράδοξον τὸ γεγονὸς ὅτι σπανίζει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἡ εὐδοκία. Ἡ καλὴ διάθεσις τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δεδομένη, καὶ τὰ εὐμενῆ ἐπακόλουθα αὐτῆς ἐνεργὰ μὲν δι’ ὅλους κατ’ ἀρχὴν τοὺς ἀνθρώπους, ἰδιαιτέρως δὲ αἰσθητὰ διὰ τοὺς ἐμπράκτως ἀποδεχομένους τὰς ἀνωτέρω ἀγγελικὰς ἐξαγγελίας. Ἀντιθέτως, διὰ τοὺς ἀρνουμένους αὐτὰς καὶ ἐπιδιδομένους εἰς τὴν ἀλληλοεκμετάλλευσιν καὶ τὸν ἀλληλοσπαραγμόν, αἱ συνέπειαι βιοῦνται ὡς κρίσις ἀγωνίας καὶ ἄγχους, ὡς κρίσις οἰκονομικὴ καὶ ὡς κρίσις σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ἀβεβαιότης ὑπαρξιακή.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίων ἀγαπητά,

Πάντα λοιπὸν τὰ ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων ἐξαγγελθέντα κατὰ τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου ἀγαθὰ ὑπάρχουν καὶ σήμερον καὶ βιοῦνται ἐν πληρότητι ὑπὸ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς Θεάνθρωπον καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἄς ἀρχίσωμεν ἀπὸ ἐφέτος νὰ βιώνωμεν τὰ Χριστούγεννα ὡς ἀρέσει εἰς τὸν ἀγαθοδότην Θεόν, διὰ νὰ βιώσωμεν τὴν ἐπὶ γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἀνυπέρβλητον Εἰρήνην καὶ τὴν πλήρη ἀγάπης εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς. Ἄς καταστήσωμεν ἑαυτοὺς πρόσωπα κοινωνοῦντα ἀγαπητικῶς μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ συνανθρώπου, μετατρεπόμενοι ἀπὸ ἄτομα εἰς πρόσωπα. Ἄς ἀποβάλωμεν τὰ προσωπεῖα τοῦ διεσπασμένου καὶ ἀποκεκομμένου ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὴν εἰκόνα Αὐτοῦ, τὸν συνάνθρωπον, τὸν πλησίον, ἐγωϊστικοῦ ἀτόμου, καὶ ἂς ἐκπληρώσωμεν τὸν προορισμόν μας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ὁμοίωσις πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τῆς ἐμπράκτου πρὸς Αὐτὸν πίστεώς μας. Ἄς γίνωμεν καὶ ἡμεῖς ἀναμεταδόται τῶν ἀγγελικῶν ἐξαγγελιῶν πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία δεινῶς πάσχει καὶ δὲν δύναται νὰ εὕρῃ, διὰ τῶν μέσων τὰ ὁποῖα συνήθως χρησιμοποιεῖ, τὴν Εἰρήνην καὶ τὴν Εὐδοκίαν. Ἡ μόνη ὁδὸς ἀπαλλαγῆς ἐκ τῶν πολεμικῶν καὶ τῶν οἰκονομικῶν καὶ τῶν πάσης φύσεως κρίσεων εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος μᾶς διεβεβαίωσεν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Δοξάζομεν, λοιπὸν, ὁλοκαρδίως τὸν ἐν Ὑψίστοις καὶ μεταξὺ ἡμῶν ἀναστρεφόμενον Συγκαταβάντα Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ συνδιακηρύσσομεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων ὅτι εἶναι ἐφικτὴ καὶ ὑπάρχει ὄντως ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἡ Εἰρήνη, διότι κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ, ὡς Αὐτὸς ηὐδόκησε σαρκωθεὶς διὰ τῆς Γεννήσεως Αὐτοῦ ἐν Φάτνῃ.

Ἂς ζήσωμεν, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τὴν χαρὰν τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν πρόγευσιν τῶν ὅσων ἀγαθῶν διὰ τὸν ἄνθρωπον διακηρύσσει ἡ τριπλῆ ἀγγελικὴ ἐξαγγελία.

Γένοιτο.

Φανάριον, Χριστούγεννα ,βια’

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝΟΣ

Πρὸς τοὺς Ἀρχιερατικς καὶ Ἱερατικῶς Προϊσταμένους τῶν Ἱερῶν Ναῶν, τὰ ἔντιμα Διοικητικὰ Συμβούλια τῶν Ἐνοριῶν, καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς καθ’ἡμᾶς Ἐπαρχίας

Μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐφθάσαμε εἰς τὶς Ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες κατὰ τὶς ὁποίες θὰ ἑορτάσουμε τὴ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ ἄστρο τῆς Βηθλεὲμ θὰ ἔλθη νὰ ζεστάνη τὶς καρδιές μας καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήση πρὸς τὸ ἀληθινὸ καὶ ἀνέσπερο Φῶς ποὺ εἶναι ὁ Χριστός μας.

Τὸ μήνυμα τῆς Βηθλεέμ, τὸ ὁποῖο διαλαλήθηκε ἀπό τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους τῆς Γεννήσεως, εἶναι τὸ πιὸ χαρμόσυνο καὶ ἐλπιδοφόρο ἄγγελμα τῆς ἱστορίας. Ἦρθε Ἐκεῖνος, τὸν Ὁποῖον ἐναγωνίως ἀνέμενε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα διὰ νὰ «σώσῃ τὸν λαόν Αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». Ὅπως ψάλλομε εἰς τὸ δεύτερο τροπάριο τῶν Αἴνων τῶν Χριστουγέννων «Ὁ Πατὴρ ηὐδόκησεν, ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἡ Παρθένος ἔτεκεν Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα». Τὰ ἀποτελέσματα τοῦ σωτήριου αὐτοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ εἶναι φανερά. Ὁ μονόδρομος, ὁ ὁποῖος ὁδηγοῦσε τὸν ἄνθρωπο καὶ ὁλόκληρη τὴν πλάση στὴν ἀπώλεια ἔπαψε νὰ ὑπάρχη γιὰ τοὺς πιστούς, διότι ἐγκαινίασε ὁ Χριστὸς νέαν ὁδόν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία, στὸν Θεό, στὴν αἰώνια ζωὴ καὶ βασιλεία.

Διότι Αὐτὸς ποὺ γεννᾶται ἐκ τῆς Παρθένου μέσα στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ καὶ ἀνακλίνεται στὴ φάτνη τῶν ἀλόγων ὡς βρέφος ἀδύναμο, εἶναι ὁ παντοδύναμος Θεός, ὁ ὁποῖος στὰ χέρια Του κρατᾶ ὅλη τὴν κτίση.

Αὐτός, ποὺ τὴ Γέννησή Του ἑορτάζουμε πανηγυρικά, εἶναι ὁ ἄπειρος Θεός, ποὺ γίνεται τώρα καὶ ἄνθρωπος. Τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, κατὰ τὴν ἀλάνθαστη πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο θαῦμα στὴν Ἱστορία, δὲν ὑπάρχει συγκλονιστικότερο γεγονός. Αὐτό εἶναι τὸ παραδοξότερο μυστήριο. Ὁ Θεὸς ἦλθε στὴ γῆ καὶ ἔγινε ἄνθρωπος! Τὸ σπήλαιο ἀνεδείχθη οὐρανὸς καὶ ἡ φάτνη «χωρίον ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος». Μέγα πραγματικὰ καὶ παράδοξο μυστήριο, ἀσύλληπτο γιὰ κάθε νοῦ ἀγγελικὸ καὶ ἀνθρώπινο. Αὐτὸ τὸ μυστήριο καλούμαστε καὶ ἐμεῖς νὰ ζήσουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία μας.

Κατὰ τὴν ἑορταστικὴ αὐτὴ περίοδο, ἀγαπητοί μου, ἂς μὴν ξεχνοῦμε καὶ τὴ Μητέρα μας Ἐκκλησία, τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴν στήριξίν μας διὰ νὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργον τῆς διαφυλάξεως τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας. Καὶ ἂς ἐνισχύσουμε μὲ τὴν προσφοράν μας τὸν δίσκον ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου ποὺ περιάγεται κατ’ αὐτὰς τὰς ἡμέρας εἰς τοὺς Ἱεροὺς Ναούς μας.

Εὔχομαι ὁ δι’ ἡμᾶς Ἐνανθρωπήσας Κύριος νὰ δίδη ὑγεία, προκοπὴ καὶ σωτηρία σὲ ὅλους, στὸν καθένα προσωπικὰ καὶ στὶς οἰκογένειές σας.

ὁ Μητροπολίτης

+ ὁ Βελγίου Παντελεήμων

Η ΠΗΓΗ ΛΥΚΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ

Στίχοι των Ελλήνων ποιητών ζωντάνεψαν με τη μουσική της Πηγής Λυκούδη στο Σισμανόγλειο μέγαρο Κωνσταντινούπολης. Τούτο το μέγαρο, το μοναδικό που ανήκει στο ελληνικό Δημόσιο, είναι που στέκει στην καρδιά της Πόλης, σαν καθρέφτης της αρχοντιάς της Ρωμιοσύνης και σαν χώρος τόνωσης της συρρικνωμένης ομογένειας και αποτελεί το σημαντικότερο πολιτιστικό κέντρο των Ρωμιών της και όχι μόνο.

Η κα Λυκούδη, η Α.Θ.Π. Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Ἀρχων κ. Ναλμπάντογλου

Με την παρουσία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου πραγματοποιήθηκε στη κατάμεστη αυτή αίθουσα, στις 29 Νοεμβρίου 2012, η συναυλία της Πηγής Λυκούδη για να τιμηθούν οι επέτειοι των είκοσι χρόνων Πατριαρχικής Ποιμαντορίας και των πενήντα χρόνων Εκκλησιαστικής Διακονίας του, που συμπληρώθηκαν τον Οκτώβριο του 2011.

Η συναυλία που δόθηκε υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου, γέμισε τους παρευρισκόμενους με συγκίνηση και ικανοποίηση για τους στίχους των τραγουδιών το ύφος και το ήθος της μουσικής της συνθέτριας.

Παρέστησαν ιεράρχες του Θρόνου, ο Υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Γιώργος Πεταλωτής, ο οποίος εκπροσώπησε την ελληνική κυβέρνηση στη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Μανώλης Όθωνας, ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Άγκυρα κ. Ξύδας, ο Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη κ. Νικόλαος Ματθιουδάκης, Άρχοντες της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. και πλήθος ομογενών. Τις συνθέσεις της Πηγής Λυκούδη ερμήνευσαν οι τραγουδιστές Ρίτα Αντωνοπούλου, Δημήτρης Κάσσαρης και Νίκος Καρακαλπάκης. Με την συνθέτρια στο πιάνο συνέπραξαν οι μουσικοί της «ορχήστρας των στιγμών» Χρήστος Χουβαρδάς στα έγχορδα, και Δημήτρης Κουζής στο βιολί.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο τέλος ευχαρίστησε την Πηγή Λυκούδη και τους συντελεστές της συναυλίας αναφέροντας ότι «…η συναυλία πραγματοποιήθηκε την παραμονή  της θρονικής εορτής της Μητέρας Εκκλησίας» και με την ευκαιρία ευχήθηκε σε όλους τους παρισταμένους.

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Εκοιμήθη τα ξημερώματα του Σαββάτου 5 Νοεμβρίου 2011 ο Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως κυρός Δαμασκηνός Παπανδρέου, σε ηλικία 75 ετών, ύστερα από μακρόχρονη ταλαιπωρία της υγείας του. Ο μακαριστός Ιεράρχης υπήρξε κορυφαία προσωπικότητα του Οικουμενικού Θρόνου, των θεολογικών γραμμάτων και των διαχριστιανικών και διαθρησκειακών διαλόγων. Ο μακαριστός Μητροπολίτης Δαμασκηνός άφησε την τελευταία του πνοή σε Νοσοκομείο της Γενεύης όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα. Η εξόδιος Ακολουθία θα ψαλλεί, πιθανότατα, την Πέμπτη.

Ακολουθεί το επίσημο βιογραφικό του:

Eγεννήθη εν Κατω Χρυσοβίτση Αιτωλίας το έτος 1936. Τα εγκύκλια μαθήματα παρηκολούθησεν εις το Γυμνάσιον του Θερμου.  Εσπούδασε Θεολογίαν εις την  Ι. Θεολογικήν Σχολήν της Χαλκης του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ της οποίας απεφοίτησε το έτος 1959.

Το ίδιον έτος εχειροτονήθη Διάκονος και συνέχισε μεταπτυχιακάς σπουδάς εις τας Θεολογικάς και Φιλοσοφικάς Σχολάς των Πανεπιστημίων Βοννης και Μαρμπουργκ (1959-1965), εις την Γενικήν  Εκκλησιαστικήν  Ιστορίαν και εις την Φιλοσοφίαν της Θρησκείας. Κατά την διάρκειαν των μεταπτυχιακών σπουδών, εχειροτονήθη Πρεσβύτερος (1961) και προεχειρίσθη εις  Αρχιμανδρίτην.  Η διδακτορική διατριβή αυτού υπό τον τίτλον « Ιδρυσις και οργάνωσις της  Αρμενικῆς  Εκκλησίας μέχρι της Α´ Οικουμενικής Συνόδου» εις την Θεολογικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου  Αθηνῶν (1966) έχει μεταφρασθή και εις την αρμενικήν γλώσσαν.

Αποφάσει της  Αγίας και  Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου ωρίσθη  Ηγούμενος του νεοσυστάτου ορθοδόξου μοναστικού κέντρου εις το Τaize της Γαλλίας (1965). Το έτος 1969 διωρίσθη Προϊστάμενος του εν Chambesy Γενεύης  Ορθοδόξου Κεντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναλαβών συγχρόνως και την ευθύνην της Γραμματείας επί της προπαρασκευής της  Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της  Ορθοδόξου  Εκκλησίας, η οποία εδρεύει εις το  Ορθόδοξον Κεντρον.

Το οφφίκιον του Μ.  Αρχιμανδρίτου της  Αγίας του Χριστού Μ.  Εκκλησίας έλαβε το έτος 1969 υπό του αοιδίμου Πατριάρχου  Αθηναγόρου. Το έτος 1970 εξελέγη υπό της  Αγίας και  Ιερᾶς Συνόδου Μητροπολίτης Τρανουπόλεως, το δε έτος 1975 η Μητρόπολις Τρανουπόλεως ανυψώθη εν τω προσώπω αυτού εις την τάξιν των εν ενεργεία Μητροπόλεων του Θρόνου. Το έτος 1982 κατεστάθη πρώτος Μητροπολίτης της αρτισυστάτου  Ιερᾶς Μητροπόλεως  Ελβετίας. Εξεπροσώπησε το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εις αποστολάς και συνέδρια. Κατ’  Ιανουάριον του έτους 2003 μετετέθη εις την  Ιεράν Μητρόπολιν  Αδριανουπόλεως.

Ήταν  Αντεπιστέλλον Μελος της  Ακαδημίας  Αθηνών, Πρόεδρος του  Ιδρύματος Διαθρησκειακών και Διαπολιτισμικών ερευνών και διαλόγων, Μελος της Διεθνούς Συμβουλευτικής Διαθρησκειακής  Επιτροπῆς της UNESCO, Μελος της Διεθνούς  Εταιρείας Ευρωπαϊκού Πολιτισμού,  Αντιπρόεδρος του διεθνούς  Ιδρύματος Fondation Latsis Internationale, Επίτιμον Μελος του  Ιδρύματος Ρro Oriente της Βιέννης και Μελος της Διεθνούς  Ακαδημίας Θρησκευτικών  Επιστημών.
Διετέλεσε Καθηγητής της ρωμαιοκαθολικής πανεπιστημιακής Θεολογικής Σχολής της Λουκέρνης, εις εκ των Προέδρων της Διασκέψεως Ευρωπαϊκών  Εκκλησιῶν (1986-1992), Πρόεδρος της Διεθνούς  Ακαδημίας Θρησκευτικών  Επιστημῶν, Πρόεδρος των Διορθοδόξων  Επιτροπῶν του Διαλόγου της  Ορθοδόξου  Εκκλησίας μετά της Παλαιοκαθολικής  Εκκλησίας, και μετά των  Αρχαίων  Ανατολικῶν  Εκκλησιῶν, Πρόεδρος, από χριστιανικής πλευράς, των διμερών  Ακαδημαϊκῶν Συναντήσεων μετά του  Ιουδαϊσμοῦ και του  Ισλάμ και Πρύτανις του παρά τω  Ορθοδόξῳ Κεντρω του Οικουμενικού Πατριαρχείου  Ινστιτούτου Μεταπτυχιακών Σπουδών  Ορθοδόξου Θεολογίας.

Ετιμήθη δια του τίτλου του  Επιτίμου Διδάκτορος υπό των  Ορθοδόξων Θεολογικών Σχολών του Βουκουρεστίου (1981), του Βελιγραδίου (1982), του  Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1985), του Πρέσωβ (1987), του  Εθνικοῦ καί Καποδιστριακού Πανεπιστημίου  Αθηνῶν (1990), της Θεολογικής  Ακαδημίας Μοσχας (1992), του Πανεπιστημίου « Αγιος Κλήμης  Αχρίδος» της Σοφιας (1999), και του Πανεπιστημίου « Αλέξανδρος  Ιω. Κούζα» του  Ιασίου (1999)• υπό των Ρωμαιοκαθολικών Θεολογικών Σχολών του Πανεπιστημίου της Βοννης (1986) και του Ποντηφικού Πανεπιστημίου « Αγιος Θωμάς» της Μανίλας των Φιλιππίνων Νησων (1998)• υπό της Παλαιοκαθολικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βερνης (1987) και υπό της Αυτονόμου Προτεσταντικής Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γενεύης (1999), υπό του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μινσκ της Λευκορρωσίας (1998) και υπό του Τμήματος  Ιστορίας- Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου  Ιωαννίνων (1998).

Δια την ποικίλην προσφοράν αυτού εις την προώθησιν των τε διορθοδόξων και των διεκκλησιαστικών σχέσεων της  Ορθοδόξου  Εκκλησίας έχει τιμηθή δια των ανωτάτων τιμητικών διακρίσεων πολλών Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων  Εκκλησιών.

Είναι ο πρώτος εις ον απενεμήθη την 5ην Δεκεμβρίου 1992, το βραβείον Abt Emmanuel Heufelder της ρωμαιοκαθολικής Μονής των Βενεδικτίνων του Niederaltaich, εις επιβράβευσιν της διακονίας αυτού δια την ενότητα των  Εκκλησιῶν.  Η βιογραφία αυτού περιλαμβάνεται εις τον τόμον «Θεολογικά Πορτραίτα.  Ελβετοί και  Ελβετίδες Θεολόγοι εις τον 19ον και τον 20ον αιώνα», όστις εκυκλοφορήθη επ’ ευκαιρία της 150ης επετείου της  Ελβετικῆς Συνομοσπονδίας (1998).

ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Νέοι Μητροπολίτες Αυστρίας, Πιτσβούργου και Σιγκαπούρης εξελέγησαν την Πέμπτην 3 Νοεμβρίου 2011  από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Θρόνου.  Συγκεκριμένα νέος Μητροπολίτης Αυστρίας  εξελέγη ο Αρχιμ. Αρσένιος Καρδαμάκης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας και Προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι.  Στη Μητρόπολη Πιτσβούργου εξελέγη ο Επίσκοπος Τρωάδος Σάββας, ο οποίος είχε συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους κατά την κατάρτιση του τριπροσώπου από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.  Πρώτος Μητροπολίτης Σιγκαπούρης ο Αρχιμ.  Κωνσταντίνος Τσίλης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Χόνγκ Κόνγκ και αδελφός του Μητροπολίτη Χονγκ Κονγκ Νεκταρίου.

Η ψηφοφορίες πραγματοποιήθηκαν στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι όπου για κάθε μία πραγματοποιήθηκε η προβλεπόμενη Ακολουθία  τελέσεως Κανονικών ψήφων. Την εν λόγω Ακολουθία τελεί Αρχιερεύς νυμφαγωγός.  Στην ψηφοφορία για την εκλογή Μητροπολίτη Σιγκαπούρης την Ακολουθία τέλεσε ο Μητροπολίτης Κορέας Αμβρόσιος.   Στην εκλογή του νέου Μητροπολίτη Πιτσβούργου την Ακολουθία τέλεσε ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος ενώ στην ψηφοφορία για την πλήρωση της ητροπόλεως Αυστρίας , την Ακολουθία τέλεσε ο Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος.   Λίγο νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί σύσκεψη υπό τον Πατριάρχη με την συμμετοχή όλων των συνοδικών Ιεραρχών στο Πατριαρχικό Γραφείο.

Ο νέος Μητροπολίτης Αυστρίας κ. Αρσένιος Καρδαμάκης μέχρι την εκλογή του διακονούσε την Εκκλησία από την θέση του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας όπου διακρίθηκε για την συνέπεια και την προσφορά του στην τοπική Εκκλησία.  Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1973 στο Ηράκλειο της Κρήτης και  έγινε Μοναχός, διάκονος και pρεσβύτερος στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη.  Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Στρασβούργου Marc Bloch. Επίσης το 2011 έγινε κάτοχος διδακτορικού τίτλου στο Κανονικό Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Υπηρέτησε ως διάκονος και πρεσβύτερος στη Μητρόπολη Γερμανίας (Καρλσρούη), ενώ το έτος 2004 μετετέθη στη Μητρόπολη Γαλλίας όπου έγινε και πρωτοσύγκελλος. Μιλάει εκτός της μητρικής του γλώσσας και γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά. Η χειροτονία του θα πραγματοποιηθεί στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, στις 30 Νοεμβρίου, ανήμερα του Αγίου Ανδρέα,  Θρονικής εορτής της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

ΤΟ «ΒΑΖΑΑΡ» ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΡΟΤΤΕΡΝΤΑΜ

Φέρεται εἰς γνῶσιν τῶν ἐνωριτῶν τοῦ ’Ἁγίου Νικολάου Rotterdam ὅτι ἡ διορισμένη ἀπό τῆν Ἱεράν Μητρόπολη Βελγίου, Ὁλλανδίας και Λουξεμβούργου, Ἐκκλησιαστικήν Ἐπιτροπήν τοῡ Ἱεροῡ Ναοῡ, το μόνον  νομικόν πρόσωπον τῆς Ἐκκλησιασίας και ‘’Stichting Griekse Orthodoxe Parochie Agios Nikolaos te Rotterdam”, διοργανώνει ἐφέτος το ‘’Βαζααρ’’τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Νικολάου Rotterdam στις 4 Νοεμβρίου 2011 Παρασκευή και στις 5 Νοεμβρίου 2011  Σάββατον, εις την αἴθουσαν: ‘’Dijkhove gebouw, Westzeedijk 4-5  3015 AA te Rotterdam’’ δίπλα στην Ἐκκλησία μας.

Ὁ μόνος πλέον τρόπος συντηρήσεως τῆς Ἐκκλησίας εἶναι το κερί στην Ἐκκλησία, ὁ δίσκος και τυχών δωρεές και κυρίως το ‘’Βαζααρ’’ τῆς Ἐκκλησίας. Θα ὑπάρχουν Ἑλληνικά  φαγητά, Ἑλληνικά ποτά, Ἐλληνικά γλυκίσματα και πλούσια λαχειοφόρος ἀγορά.

Σᾶς παρακαλοῦμε πολύ να μας βοηθήσετε με την προσφορά σας, την ἀγορά τῶν ὑπαρχόντων, και γενικά με την συμμετοχήν σας.

Σας εὐχαριστοῦμε

Ἐκ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτροπής

Ὁ Ἱερεῦς

KLIK HIER VOOR: Bazaar Rotterdam

Tél. + 31 6 83 08 31 95,     + 32 492 95 26 47         E-mail: aggeorg@gmail.com

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ ΜΙΧΑΗΛ

Την Τρίτη 18 Οκτωβρίου εκοιμήθη εν Κυρίω ο Μητροπολίτης Αυστρίας Μιχαήλ, υπέρτιμος και έξαρχος Μεσευρώπης και Ουγγαρίας, ένας εκ των διαπρεπεστέρων Ιεραρχών της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο μακαριστός Ιεράρχης εδώ και καιρό έπασχε από ανίατη ασθένεια, η οποία δυστυχώς κατέστη και η αιτία ώστε να καταλήξει, το απόγευμα της Τρίτης,  σε νοσοκομείο της Βιέννης.

Στο άκουσμα της θλιβερής είδησης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος διάβασε τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Μακαριστού Ιεράρχου του Θρόνου, στο Πατριαρχικό Παρεκκλήσιο του Αγίου Ανδρέα. Πατριαρχικός Επίτροπος ορίσθηκε ο Μητροπολίτης Ρόδου Κύριλλος, πνευματικό τεκνίο του κυρού Μιχαήλ, που βρέθηκε στο πλευρό του γέροντός του τις τελευταίες του στιγμές.

Ο Μητροπολίτης Αυστρίας Μιχαήλ, κατά κόσμο Στάικος, υιός του εξ Αλεξανδρείας Θεοδώρου Στάικου και της εκ Σμύρνης Αργυρούς Δημάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Νοεμβρίου το 1946. Εκεί έμαθε τα πρώτα του γράμματα και συγκεκριμένα στο Λεόντιο Σχολή απ’ όπου αποφοίτησε το 1964. Αμέσως μετά τις εγκύκλιες σπουδές του μετέβη στη Βιέννη όπου εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα πλησίον των οικείων του.

Τον Αύγουστο του 1965 προσελήφθη στην υπηρεσία της Ιεράς Μητροπόλεως Αυστρίας ως Γραμματέας του τότε Μητροπολίτου Χρυσοστόμου και της Ελληνικής Κοινότητας της Αγίας Τριάδος Βιέννης, ενώ από το 1970 και εξής ανέλαβε ως αρχισυντάκτης, εκτός των γραμματειακών του υποχρεώσεων, και την ευθύνη του περιοδικού Στάχυς.

Από την τελευταία επίσκεψη του μακαριστού Μητροπολίτη Αυστρίας Μιχαήλ στην Κωνσταντινούπολη, για την ενθρόνιση του Μητροπολίτη Δέρκων Αποστόλου, την 1η Οκτωβρίου 2011.

Τον Οκτώβριο του 1979 εισήχθη στο τμήμα Ποιμαντικής, της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, από το οποίο αποφοίτησε το 1983. Παρακολούθησε μαθήματα Γερμανικής Φιλολογίας, Φιλοσοφίας και Εκκλησιαστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Στις 21 Νοεμβρίου 1977 χειροτονήθηκε από τον Γέροντά του, Μητροπολίτη Αυστρίας Χρυσόστομο Τσίτερ, διάκονος και την επομένη, 22 Νοεμβρίου, πρεσβύτερος, ενώ παράλλληλα προχειρίσθηκε και Αρχιμανδρίτης. Αμέσως ανέλαβε τα καθήκοντα του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Αυστρίας και Εξαρχίας Ιταλίας, Ελβετίας και Ουγγαρίας, Προιστάμενος των δύο ιστορικών Ναών της Ελληνικής Κοινότητας της Βιέννης, του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Τριάδος και Διευθυντής της Ελληνικής Εθνικής Σχολής.

Στις 5 Νοεμβρίου του 1985, μετά από πρόταση του Γέροντός του, εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Επίσκοπος Χριστουπόλεως ως Βοηθός της Μητροπόλεως Αυστρίας και μετά από έξι χρόνια  ακριβώς εξελέγη Μητροπολίτης Αυστρίας και έξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης.

Μετά την εκλογή του ως Μητροπολίτου Αυστρίας αναλαμβάνει με πολύ ζήλο την αναδιοργάνωση των ενοριών της Αυστρίας και ακόμη την δημιουργία νέων. Καταφέρνει την αναβίωση της παρουσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ουγγαρία και με πολύ κόπο επιτυγχάνει την νομική αναγνώριση της Εξαρχίας της Ουγγαρίας από το Ουγγρικό Κράτος. Παράλληλα διοργανώνει τα Γραφεία της Εξαρχίας με το Παρεκκλήσιό της στη Βουδαπέστη, ενώ με τη φροντίδα του και την επιστασία του οικοδομήθηκε εκ βάθρων περικαλλής Ιερός Ναός με Πνευματικό Κέντρο στον οποίο βαπτίστηκαν ομαδικώς οι ομογενείς πολιτικοί πρόσφυγες που διέμεναν εκεί.

Στην έντονη εκκλησιαστική δραστηριότητα του Μητροπολίτου Μιχαήλ συγκαταλέγεται επίσης η κατ’ επανάληψη επίσημη εκπροσώπηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε Διορθόδοξες και Διαχριστιανικές αποστολές, η συμμετοχή του σε Πατριαρχικές Εξαρχίες, η αντιπροσώπευση του Οικουμενικού Θρόνου στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Τσεχίας και Σλοβακίας, η ευθύνη προγραμματισμού των Ορθόδοξων και Οικουμενικών εκπομπών στην Αυστριακή Ραδιοφωνία και Τηλεόραση, η προπαρασκευή οικουμενικών εκδηλώσεων σε παναυστριακό και πανευρωπαϊκό επίπεδο και η συμμετοχή του σε επίσημες αποστολές του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Εκκλησιών και του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Στις 6 Αυγούστου μετά την Πατριαρχική χοροστασία στην Πρίγκηπο, ο μακαριστός Ιεράρχης είχε μιλήσει στο εκκλησίασμα

Ήταν Λέκτωρας του Πανεπιστημίου της Βιέννης στο οποίο δίδαξε τα μαθήματα της Νεοελληνικής γλώσσας, ενώ στη Φιλοσοφική και τη Ρωμαιοκαθολική Θεολογική Σχολή δίδαξε Ορθόδοξη Θεολογία. Διετέλεσε Πρόεδρος του Οικουμενικού Συμβουλίου Εκκλησιών της Αυστρίας από το 1996 έως και το 1999 ενώ ως μέλος του Διομολογιακού Αυστριακού Συμβουλίου της Ευρώπης συμμετείχε σε Επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.
Είχε τιμηθεί με αρκετές τιμητικές διακρίσεις από Κυβερνήσεις Κρατών, προσφάτως μάλιστα από το Ελληνικό Κράτος και από το Αυστριακό Κράτος, από Ορθόδοξες Εκκλησίας και Πατριαρχεία ενώ έχει δημοσιεύσει αρκετά άρθα, μελέτες, λόγους και βιβλία.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Αυστρίας Μιχαήλ, διακρίθηκε για το ορθόδοξο ήθος του και για την αγάπη και αφοσίωσή του στον Οικουμενικό Θρόνο και στο πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ήταν ρέκτης της εκκλησιαστικής μουσικής και λειτουργικής παράδοσης, φιλακόλουθος και φιλάγιος, επισκεπτόταν συχνά πυκνά το Άγιο Όρος και στήριζε με το δικό του διακριτικό και ευγενικό τρόπο τον αγιορειτικό μοναχισμό.

Πάντοτε ειλικρινής και άδολος αγαπούσε την τάξη της Εκκλησίας και δεν δίσταζε με ελευθερία και ευθύτητα να στηρίζει τις θέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο χώρο της Ευρώπης αλλά και σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίας. Η αγάπη του, η ευγένειά του, η φιλοξενία του, η καλοσύνη του, είναι μερικές από τις σπάνιες αρετές που σκιαγραφούν τη μορφή του εκλιπόντος Ιεράρχου.